Hebel Johann Peter

Der Wächter in der Mitternacht

Looset, was i euch will sage!
D'Glocke het zwölfi gschlage.
Wie still isch alles! Wie verborgen isch,
was Lebe haißt, im Schooß der Mitternacht
uf Strooß un Feld! Es tönt kai Menschetritt,
es fahrt kai Wagen uus der Ferni her,
kai Huustür gahret, un kai Odem schnuuft,
un nit emool e Möhnli rüeft im Bach.
's lyt alles hinterm Umhang jetz un schlooft;
un öb mit liichtem Fueß un stillem Tritt
e Gaist vorüberwandlet, waiß i nit.

Doch was i sag! Ruuscht nit der Tiich? Er schießt
im Leerlauf ab am müede Mühlirad,
un näume schliicht der Iltis unterm Dach
de Treemle noo; un lueg, da obe zieht
vom Chilchturn her en Üül im stille Flug
dur d'Mitternacht. Un hangt denn nit im Gwülch
die großi Nachtlaterne dört, der Moon?
Still hangt si dört, un d'Sterne flimmere,
wie wemmen in der dunkle Regenacht,
vom wyte Gang ermattet, uf der Strooß
an d'Haimet chunnt, no kaini Dächer siht
un numme do un dört e fründli Liecht.

Wie wird's mer doch uf aimool so kurios?
Wie wird's mer doch so waich um Brust un Herz?
As wenn i briegge möcht, waiß nit, worum;
as wenn i's Haimweh hätt, waiß nit, noo was.

Looset, u as i euch will sage!
D'Glocke het zu öl fi gschlage.

Un isch's so schwarz an finster do,
se schiine d'Sternli na so froh,
un aus der Haimet chunnt der Schii;
's mueß liebli in der Haimet sii!

Was will i? Will i dur de Chilchhof goh
ins Unterdorf? Es isch mer, d'Tür seig off,
as wenn die Toten in der Mitternacht
uus ihre Gräbere giengen un im Dorf
e wenig luegten, öb no alles isch
wie almig. 's isch mer doch bis dato ken
bigegnet, aß i waiß. Denkwohl, i tue's
un rüef de Tote - nai, sell tuen i nit!
Still will i uf de stille Gräbere goh!
Si henn jo d'Uhr im Turn; un waiß i denn,
isch au scho ihri Mitternacht verbei?
's cha sii, es fallt na dunkler allewiil
un schwärzer uf si abe - d'Nacht isch lang;
's cha sii, es zuckt e Straifli Morgerot
scho an de Bergen uf - i waiß es nit.

Wie isch's so haimli do! Si schloofe wohl,
Gott gunn ene's! - E bitzli schuuderig,
sell leugn i nit; doch isch nit alles tot.
I hör jo's Unrueih in der Chilche; 's isch
der Puls der Zyt in ihrem tiefe Schloof,
un d'Mitternacht schnuuft vo de Berge her.
Ihr Odem wandlet über d'Matte, spilt
dört mit em Tschäubeli am grüene Nast,
un pfiift dur d'Scheie her am Gartehag.
Si chuuchet füecht an d'Chilchemuur un chalt;
die lange Fenster schnattere dervo
un 's lopprig Chrütz. Un lueg, da lüftet si
en offe Grab! - Du gueten alte Franz,
se henn si der dy Bett scho gmacht im Grund,
un 's Deckbett wartet uf di nebedra,
un d'Liechtli uus der Haimet schiine drii!

He nu, es goht is alle so. Der Schloof
zwingt jeden uf em Weg, un öb er gar
in d'Haimet dure chunnt; doch wer emool
sy Bett im Chilchhof het, gottlob, er isch
zuem letschtemool do niden übernacht;
un wenn es taget, un mer wachen uf
un chömmen uuse, hemmer nümme wyt,
e Stündli öbben, oder nit emool. -
Se stolper i denn au na d'Stäpfli ab,
un bi so nüechter blibe hinechtie.

Looset, was i euch will sage!
D'Glocke het zwölf gschlage.

Un d'Sternli schiine no so froh,
un uus der Haimet schimmret's so,
un 's isch no um e chlaini Zyt.
Vom Chilchhof het me nümme wyt.

Wo bin i gsi? Wo bin i echterst jetz?
E Stäpfli uf, e Stäpfli wider ab,
un wyters nüt? Nai weger, wyters nüt!
Isch nit 's ganz Dörfli in der Mitternacht
e stille Chilchhof? Schlooft nit alles do
wie dört vom lange, müede Wachen uus,
vo Freud un Laid, un lyt in Gottis Hand,
do unterm Straudach, dört im chüele Grund,
un warte, bis es taget um si her?

He, 's würd ja öbbe! Un wie lang un schwarz
au d'Nacht vom hoche Himmel abehangt,
verschloofen isch der Tag deswege nie;
un bis i wider chumm un nonemool,
se genn mer d'Gühl scho Antwort, wenn i rüef,
se wäiht mer scho der Morgeluft ins Gsicht.
Der Tag verwacht im Tannewald; er lüpft
alsgmach der Umhang obsi; 's Morgeliecht,
es rislet still in d'Nacht, un endli wahlt's
in goldene Strömen über Berg un Tal.
Es zuckt un wacht an allen Orte; 's goht
e Lade do, un dört e Huustür uf,
un 's Lebe wandlet uuse frei un froh.

Du liebi Seel, was wird's e Fiirtig sii,
wenn mit der Zyt die letschti Nacht versinkt
un alli goldne Sterne, groß un chlai,
un wenn der Moon un 's Morgerot un d'Sunn
in Himmelsliecht verrinnen un der Glast
bis in die tiefe Gräber abedringt,
un d'Muetter rüeft de Chindlene: "'s isch Tag!",
un alles uus em Schloof verwacht, un do
ne Laden ufgoht, dört e schweri Tür!
Die Tote luegen uuse, jung un schön;
's het mengge Schade guetet übernacht,
un menggi tiefi Schnatte bis ins Herz
isch hail. Si luegen uuse, gsund un schön,
un tunke 's Gsicht in Himmelsluft; si stärkt
bis tief ins Herz - du alte Nar, was brieggsch?

Looset, was i euch will sage!
D'Glocke het zwölfi gschlage.

Und d'Liechtli brennen alli no;
der Tag will jemerst na nit choo.
Doch Gott im Himmel lebt un u acht;
er hört wohl, wenn es vieri schlacht.