Hebel Johann Peter

Der Winter

Isch echt da obe Bauwele feil?
Sie schütten aim e redli Tail
in d'Gärten aben un ufs Huus;
es schneit doch au, es isch e Gruus;
un 's hangt no mengge Wage voll
am Himmel obe, merk i wohl.

Und wo ne Maa vo wytem lauft,
so het er vo der Bauwele gchauft;
er trait si uf der Achsle noo
und uf em Huet und lauft dervo.
Was laufsch denn so, du närsche Maa?
De wirsch sie doch nit gstohle ha?

Und Gärten ab un Gärten uf
henn alli Scheie Chäppli uf.
Sie stöhn wie großi Heere do;
sie maine, 's haigs sust niemes so.
Der Nußbaum het doch au sy Sach
un 's Heerehuus un 's Chilchedach.

Und wo me luegt, isch Schnee und Schnee,
me siht ke Stroß und Fueßweg meh.
Mengg Soomechörnli, chlai un zart,
lyt unterm Bode wohlverwahrt;
und schnei's, so lang es schneie mag,
es wartet uf sy Ostertag.

Mengg Summervögeli schöner Art
lyt unterm Bode wohlverwahrt;
es het kai Kummer un kai Chlag
und wartet uf sy Ostertag;
und gang's au lang, er chunnt emool,
und siider schlooft's, un 's isch em wohl.

Un wenn im Früehlig 's Schwälmli singt
und d'Sunnewärmi abedringt,
potz tausig! wacht's in jedem Grab
und straift si Totehemdli ab.
Wo nummen au e Löchli isch,
schlieft's Leben uuse, jung un frisch. -

Do fliegt e hungerig Spätzli her:
e Brösli Brot wär sy Bigehr.
Es luegt ain so verbärmtli a:
's het siider nechte nüt meh gha.
Gell, Buerstli, sell isch anderi Zyt,
wenn 's Chorn in alle Fure lyt?

Do hesch! Loß andern au dervo!
Bisch hungerig, chasch wieder choo! -
's mueß wohr sii, wie's e Sprüchli gitt:
"Sie säihe nit und ernte nit;
si henn kai Pflueg un henn kai Joch,
und Gott im Himmel nährt si doch."