Groth Klaus

Dat Moor

De Borrn bewegt sik op un dal,
As gungst du langs en böken Bahl,
Dat Water schülpert in'e Graff;
De Grasnarv bewert op un af;
Dat geiht hendal, dat geit tohöch
So lisen as en Kinnerweeg.

Dat Moor is bruun, de Heid is bruun,
Dat Wullgras schint so witt as Duun,
So week as Sied, so rein as Snee:
Den Hadbar reckt dat bet an't Knee.

Hier hüppt de Pogg in't Reet hentlank
Un singt uns abends sien Gesang;
De Voß, de bruut, de Wachtel röppt,
De ganze Welt is still un slöppt.

Du hörst dien Schritt ni, wenn du geihst,
Du hörst de Rüschen, wenn du steihst,
Dat leevt un weevt in't ganze Feld,
As weer't bi Nacht en anner Welt.

Denn ward dat Moor so wiet un grot,
Denn ward de Minsch so lütt tomood:
Wull weet, wa lang he doer de Heid
Noch frisch un kräfti geit!